Czy i kiedy możliwy jest powrót słuchu po nagłej głuchocie?
Na podstawie najnowszego piśmiennictwa zebrano i przeanalizowano informacje, które mogą pomóc w odpowiedzi na to pytanie.
Nagłe odbiorcze pogorszenie słuchu, inaczej nagła głuchota, to niezwykle niepokojący stan, który ma wiele analogii z innymi nagłymi chorobami, jak udar niedokrwienny mózgu lub zawał mięśnia sercowego. W przebiegu tych schorzeń dochodzi do pogorszenia i utraty funkcji narządu lub jego części. W zawale mięśnia sercowego przyczyny są dość dobrze poznane, natomiast w przypadku nagłego pogorszenia słuchu tylko u około 10% chorych udaje się zidentyfikować bezpośredni czynnik sprawczy. Interesujące jest spostrzeżenie, że długotrwały stres, depresja, problemy z pracą oraz inne przewlekłe zaburzenia emocjonalne mogą prowokować wystąpienie nagłej głuchoty. Czy możliwy jest powrót słuchu po nagłej głuchocie? – trudno odpowiedzieć jednoznacznie, na pewno nie zawsze i nie u każdego pacjenta. Powrót słuchu po nagłej głuchocie jest zjawiskiem indywidualnym, niemniej udaje się zidentyfikować czynniki, które mogą wpłynąć na przebieg tego schorzenia.
Pamiętaj: Według różnych badań, u 35 - 65% pacjentów po przebyciu nagłej głuchoty słuch poprawia się, natomiast nie u wszystkich z nich wraca do normy.
Czynniki wpływające na przebieg nagłej głuchoty
Wiek: stanowi czynnik wpływający na przebieg schorzenia i możliwość powrotu słuchu. Nie jest zaskakujące, że im starszy pacjent, tym gorsze rokowanie co do powrotu do zdrowia, w tym również odzyskania słuchu. Związane jest to ze współistnieniem innych chorób, w tym przede wszystkim miażdżycy naczyń krwionośnych, nadciśnienia i innych.
Czas od wystąpienia objawów do włączenia odpowiedniego leczenia. Niewątpliwie czynnik ten odgrywa dużą rolę w przebiegu i prognozie choroby. Jeśli chory pojawi się u lekarza w ciągu kilku dni od wystąpienia głuchoty, a najlepiej w ciągu kilkunastu godzin, szanse powrotu do zdrowia są znacznie większe.
Zawroty głowy, jako objaw towarzyszący pojawieniu się nagłego pogorszenia słuchu. Ich obecność wpływa negatywnie na rokowanie, podczas gdy szumy uszne nie mają takiego związku.
Głębokość ubytku słuchu ma bardzo duże znaczenie w prognozowaniu przyszłego powrotu do zdrowia. Im większy wyjściowy ubytek słuchu tym gorsze rokowanie. Poniżej przedstawiono audiogramy pacjentów z nagłym pogorszeniem słuchu. U pacjenta z audiogramem A słuch powrócił praktycznie do normy, podczas gdy u pacjenta z audiogramem B słuch nie wrócił, dodatkowo utrzymywały się uporczywe szumy uszne.
Audiogram A — słuch powrócił praktycznie do normy.
Audiogram B — głęboki ubytek słuchu; słuch nie powrócił, utrzymywały się uporczywe szumy uszne.
Wzór ubytku słuchu w audiogramie: stwierdzono, że wzór audiogramu (ogólny trend wykresu) ma wpływ na rokowanie. Audiogram ze wzorem o charakterze wznoszącym się związany jest z lepszym rokowaniem (audiogram C), podczas gdy taki ze wzorem opadającym – z gorszym (audiogram D).
Audiogram C — wzór wznoszący się, związany z lepszym rokowaniem.
Audiogram D — wzór opadający, związany z gorszym rokowaniem.
Choroby współistniejące: stwierdzono, że obecność pewnych chorób w istotnym stopniu wpływa negatywnie na przebieg nagłej głuchoty. Chorobami o dużym znaczeniu są: nadciśnienie tętnicze, cukrzyca, miażdżyca, hipercholesterolemia, choroby metaboliczne. Choroby te uszkadzają delikatne naczynia krwionośne, które w ślimaku tworzą skomplikowaną sieć, będąc naczyniami końcowymi, czyli nie posiadającymi połączeń między sobą. Miażdżyca naczyń powoduje, zmniejsza się ich średnica, przepływ krwi zaburza się, a w pewnych sytuacjach ustaje całkowicie, gdy chore naczynie zatyka się wskutek zakrzepu lub skurczu.
Nieprawidłowe wyniki badań krwi mogą wskazywać na gorsze rokowanie. Wśród nich wymienia się wysoki poziom fibrynogenu, homocysteiny, lipidów frakcji LDL, cholesterolu oraz leukocytozę (zwiększony poziom białych krwinek), w tym pomocny w rokowaniu wskaźnik stosunku neutrofilów do limfocytów (NLR).
Pamiętaj! Jednym z warunków powodzenia terapii nagłej głuchoty jest wczesne zgłoszenie się do lekarza specjalisty, który zastosuje odpowiednie leczenie lub skieruje do szpitala.
Piśmiennictwo
- Singh A, Kumar Irugu DV. Sudden sensorineural hearing loss – A contemporary review of management issues. J Otol. 2020;15(2):67-73.
- Mandavia R, Hannink G, Ahmed MN, et al. Prognostic factors for outcomes of idiopathic sudden sensorineural hearing loss: protocol for the SeaSHeL national prospective cohort study. BMJ Open. 2020;10(9):e038552. Published 2020 Sep 28.
- Sciancalepore PI, de Robertis V, Sardone R, Quaranta N. Sudden sensorineural hearing loss: What factors influence the response to therapy?. Audiol Res. 2020;10(1):234. Published 2020 Aug 6.
- Cvorović L, Deric D, Probst R, Hegemann S. Prognostic model for predicting hearing recovery in idiopathic sudden sensorineural hearing loss. Otol Neurotol. 2008 Jun;29(4):464-9.
- Kanzaki S, Sakagami M, Hosoi H, Murakami S, Ogawa K. High fibrinogen in peripheral blood correlates with poorer hearing recovery in idiopathic sudden sensorineural hearing loss. PLoS One. 2014 Aug 28;9(8):e104680.